Անցած շաբաթ առավոտյան որոշեցի խանութ գնալ՝ սովորական գնումներ կատարելու։ Ծանր պայուսակների մասին մտածելով՝ քայլում էի արագ, բայց հանկարծ աչքս ընկավ խանութի մոտ կանգնած ծեր կնոջը։ Նա նիհար էր, բայց կոկիկ ու հպարտ տեսք ուներ։ Նրա կողքին դրված էր փոքրիկ ծաղկաման՝ տնկված նուրբ մանուշակով։ Ակնհայտ էր, որ տատիկը փորձում էր ծաղիկ վաճառել։ Նրա կերպարն անմիջապես տպավորվեց իմ մեջ։
Խանութ մտնելիս սրտումս ինչ-որ անհասկանալի ցավ ծնվեց։ Փորձում էի չմտածել, շեղվել տարբեր մանրուքներով, բայց տատիկի կերպարն անընդհատ վերադառնում էր։ Նրա հագուստն աչքիս առաջ էր՝ պարզ, հնացած, բայց խնամքով արդուկված։ Թվում էր, թե դրանք նա երբևէ նոր չի գնել, բայց ամեն մանրուքից զգացվում էր նրա արժանապատվությունն ու սեփական ինքնասիրությունը։
Երբ դուրս եկա խանութից, չդիմացա ու մոտեցա նրան։ Նրա դեմքը լուսավորվեց, երբ հարցրի.
– Ինչքա՞ն արժե ձեր ծաղիկը։
Նա, կարծես, մի պահ շփոթվեց, բայց մեղմ ձայնով պատասխանեց.
– Հարյուր ռուբլի, աղջիկս։
Ես դրամապանակից հանեցի 500 ռուբլի ու մեկնեցի նրան։ Նա մի պահ քարացավ, ապա զարմացած հարցրեց.
– Բայց ես մանր չունեմ, աղջիկս, ի՞նչպես ետ տամ։
– Ինձ մանր պետք չէ, – հանգիստ, բայց համոզիչ ասացի ես։ – Սա ձեզ համար է, իսկ մանուշակը ես վերցնում եմ։
Նա փորձեց հրաժարվել, բայց ես համառորեն դրեցի գումարը նրա ձեռքերին։ Նրա աչքերը թացվեցին, ու նա սկսեց արտասվել։
– Անչափ շնորհակալ եմ, աղջիկս։ Դու չգիտես՝ ինչքան կարևոր է սա ինձ համար։ Իմ թոշակը ամբողջությամբ դեղերին է գնում, իսկ հացի փող երբեք չի մնում։ Հիմա կգնամ, պապիկին էլ մի բան կբերեմ։
Տեսնելով նրա երջանկությունը՝ սիրտս ջերմացավ։ Երբ տատիկը գնաց խանութ, ես վերցրի մանուշակը ու զգուշորեն տարա տուն։ Սիրտս կարծես թե հանգստացավ։
Հաջորդ առավոտյան, երբ արթնացա, նայեցի ծաղիկին։ Նրա թերթիկները բացվել էին՝ աներևակայելի գեղեցիկ գույներով։ Մանուշակը, կարծես, շնչում էր կյանքով։
Այդ օրը ես հստակ հասկացա՝ երբ փոքրիկ բարի գործ ես անում, աշխարհը քեզ տասնապատիկ վերադարձնում է։ Մանուշակը դարձավ իմ փոքրիկ հրաշքը։ Ճիշտ է ասում ժողովուրդը՝ երբ հավատում ես հրաշքներին, նրանք անպայման գալիս են։