Էդիկ և Արմեն Կարապետյանների անսասան ճանապարհը
Հայր ու որդի, որ գնացին նույն կռվի ճանապարհով և նույն գծով մաքառեցին մինչև վերջ…
Էդիկ Կարապետյանն ու որդին՝ Արմենը, տարբեր դիրքերում կանգնած՝ նույն թշնամու դեմ էին մղում մարտը։ Արմենը ժամկետային զինծառայող էր, իսկ հայրը՝ արդեն երկու պատերազմ տեսած ազատամարտիկ, կնոջը ոչինչ չասելով՝ կամավոր գնաց նրա հետևից։
Նրանք զոհվեցին մեկ օր տարբերությամբ։
Տուն մտնելուն պես առաջինն աչքիդ ընկնում են կողք-կողքի դրված երկու լուսանկարները․ կարծես հայրը և որդին մի պահ կանգ են առել նույն կադրում՝ խաղաղ, լուռ, բայց չափազանց ուժեղ։ Այդ լռությունն է, որ ծակծկում է սիրտը։
Հայր ու որդի Էդիկ և Արմեն Կարապետյանները զոհվեցին մեկ օրվա տարբերությամբ։
Արմենը՝ հոկտեմբերի 2-ին Ջաբրայիլում,
Էդիկը՝ հոկտեմբերի 3-ին Քարվաճառում։
Տիկին Ալինան պատմում է.
«Պատերազմի առաջին օրը ես աղջկաս՝ Վիկտորյայի հետ Ռուսաստանում էի։
Սեպտեմբերի 26-ին Արմենս զանգեց, երկար խոսեցինք, ասում էր՝ մա՛մ, չուզենամ անջատել հեռախոսը…
Հաջորդ օրը զանգեցի՝ ասեց, որ Ջաբրայիլ են տանում…»
Այդ զանգը դարձավ վերջինը։
Էդիկ Կարապետյանը պատերազմի մարդ էր։ Նա անցել էր երեք պատերազմ՝ միշտ առաջատար դիրքերում։
1990-ականներին մականուն էին տվել՝ «Դոգ», որովհետև իր հետ Արցախ էր տարել Ամուր անունով շան, որն uncanny հոտառությամբ զգում էր վտանգը։
Էդիկն էլ նույնպիսի ուժեղ բնազդ ուներ՝ ով նրան ճանաչել է, հաստատում է․ միշտ ճիշտ որոշում էր ընդունում, երբ հարցը զինվորների կյանքն էր։
2016-ի ապրիլյան պատերազմի ժամանակ ևս առանց մեկին ասելու՝ անմիջապես գնացել էր Արցախ։ Վերադարձել էր միայն երկու շաբաթ անց։
2020-ի սեպտեմբերի 27-ին, պատերազմն սկսվելուն պես, կրկին նույնքան արագ որոշեց՝ տղայի կողքին պիտի լինի։
Ոչ ոքի չէր ասել, անգամ՝ կնոջը։ Հասնելով Խնձորեսկ՝ միայն իմացավ, որ Արմենը արդեն Արցախում է։ Էդիկը մի պահ անգամ չկասկածեց՝ գնաց ուղիղ այնտեղ։
Երբ զանգեց կնոջը, ասաց միայն.
«Չգտա տղայիս, բայց ի՞նչ տարբերություն՝ որտեղ զինվոր կա, այնտեղ էլ պիտի լինեմ»։
Խոստացել էր, որ առաջադիր չի գնա՝ առողջական խնդիրների պատճառով։ Բայց բոլորը գիտեին՝ Էդիկի խոսքը երբեմն տաք կռվի վրա չէր աշխատում։
Նա միշտ գնում էր այնտեղ, որտեղ ամենածանրն էր։
Արցախյան առաջին պատերազմի ժամանակ երկու անգամ վիրավորվել էր, տեսողությունը զգալի վատացել էր, ոտքի մկանը՝ տուժել։ Բայց ոչ մի անգամ իր խնդիրներից չէր խոսում։
Իր կնոջն էլ ասում էր՝
«Զինվորների կողքին եմ, նրանց դուխ եմ տալիս»։
Արմենն էլ էր նույն կերպ պահում ծնողներին։ Ասում էր՝ դիրքեր չի բարձրանում, վարորդ է, բաներ է տանում-բերում։ Հոգ էր տանում, որ ծնողները չանհանգստանան։ Իրականում նա ամենաթեժ կետերում էր։
Արմենը զոհվեց հոկտեմբերի 2-ին։
Էդիկին այդ լուրը չասացին։
Նա շարունակեց կռվել՝ համոզված, որ որդին անվտանգ է։
Հոկտեմբերի 3-ին զոհվեց ինքն էլ։
Տիկին Ալինան ասում է.
«Էդիկը երջանիկ գնաց… նա չիմացավ, որ մեր Արմենն էլ է նահատակվել»։
Եվ այդքանի մեջ կա ամեն ինչ՝ ցավ, հպարտություն, և մի անսահման ժպիտ, որ միայն սրտի խորքում կարող է մնալ։