Թոշակս չլիներ, տղես ու հարսս ինձ կուղարկեին ծերանոց՝ առանց երկմտելու

Թոշակս չլիներ՝ հիմա տառապանքիս վերջը ծերանոցում կլիներ… Էդքան գլխիս եկածը որ պատմեմ՝ ձեր սիրտը կճաքի…

Տղես հիմա ինձ նայումա, թե մի բան արած չկա, կնգեն խոսքը բռնած, էն էլ ինձ մարդ չի դնում: Ինքն էլ լրիվ կնգեն ձեռքը ընկելա, էդ կինն էլ օրհասական օձի նման, էնպիսի խելքովա տուն մտել, ամեն քայլով իմ թասիբս գցումա գետնին:

Մենակ ուզումա իրա խոսքը լինի, իրա ուզածով սարքի, էլ հանկարծ իմ ուզածով բան չլինի. նույնիսկ քոքի մասին խոսք բացելիս ինձ գոռումա, թե խառնվել պետք չի: Իրա ամբողջ հովազությունն էն ա, որ ցույց տա՝ «էս տունը ես եմ ղեկավարում»: Տղուս էլ հասցրելա իրա նման բութ ու անտարբեր դարձնի:

Ես, որ ամբողջ կյանքս ոչ մի պարտք չեմ ունեցել, հիմա տեսեք՝ ինչ օրի ենք հասել: Տան ամեն ինչն ապառիկով ա, չեմ հասկանում՝ էդքան գումարների տակից ոնց են դուրս գալու… էդ կնիկը ծախսումա, տղես կուտումա, իմ վրա էլ գալիսա վռնդում:

Մի անգամ պլիտա առնել տվեցի՝ գոնե մի հատ նորմալ բան պատրաստի, խմորեղենով տունը բուրի: Ո՞ւր է… մինչև հիմա մի կտոր խմորեղեն չեմ տեսել: Մենակ վազումա պատրաստի բանի հետևից՝ էն տհաճ հոտով հնացած բաներն առնում, երեխու ձեռքը տալիս, թե բա՝ սա էլ սալաթ ա: Դե էդ էլ պիտի կնիկ կոչվի՞…

Տղես էլ գիտի՝ կնիկ ունի, բայց բառն էլ չի ասում. գլխին տվելա էդ կնգեն խելքին: Հիմա էլ սովորություն են դարձրել իմ թոշակին կպնել: Ինքը չի դիմում, տղուսա ուղարկում, թե բա «մամ, մի քիչ օգնիր», իբր պարտքով ա ուզում, բայց էլի հետ չի տալիս: Գիտեմ՝ եթե ես չլինեի, վաղուց էին ինձ ծերանոց ուղարկել, հանգիստ թողնեին՝ մոռացած:

Ես իմ թոշակը կտայի սիրով, եթե տեսնեի՝ երեխու, տուն-տեղի կամ մի բանի վրա ծախսվումա: Բայց էդ կնգեն հոգում խիղճ չկա. մի օր մորը համար ոսկի գնումա, մի օր սեղանի վրա կոֆեի ապարատ դնում՝ ընկերուհիներին տպավորելու համար: Էդ կինն ի՞նչ հասկանա, որ երեխու շորերը տարին մեկ են թարմացվում, երեխուն դպրոցում հազար ու մի բան պետք ա:

Հենց դասղեկը զանգումա, ի՞նչ պիտի ասեմ. քո երեխուն ծնողներն են պահում, թե՞ ես: Էդ կնգեն համար կարևորը տունը հարստությամբ լցնելնա, որ ընկերուհիները չասեն՝ «հա, տեսեք, ինչ լավ կահավորված տուն ունեն»: Բայց երեխու հոգսը… երեխու վրա մի կոպեկ չեն ծախսում:

Հոգիս լցվելա, էլ չգիտեմ՝ լացեմ, վախենամ, թե ուղղակի ձեռքերս թափ տամ ու սպասեմ, թե երբ ա էդ կինն իմ վերջը տալու…

Visited 78 times, 1 visit(s) today

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *