Անուն առ անուն. Ռազմիկ Արթուրի Գալստյան
Ռազմիկ Արթուրի Գալստյանը ծնվել է 2001 թվականի հունվարի 24-ին Արագածոտնի մարզի պատմական ու հերոսական Օշական համայնքում։ Նա մեծացել է հայրենասիրության, աշխատասիրության և արժանապատվության մթնոլորտում։ Դեռ մանկությունից Ռազմիկը աչքի էր ընկնում համեստությամբ, ուժեղ կամքով և նպատակասլացությամբ։ Նրա մեջ վաղուց էր զգացվում այն ուժը, որը մի օր պետք է դառնար հայրենիքի պաշտպանության ճանապարհի հիմքը։
2007 թվականին նա հաճախել է Օշականի միջնակարգ դպրոց։ Դպրոցական տարիներին Ռազմիկը ոչ միայն լավ սովորող աշակերտ էր, այլև ակտիվ ու եռանդուն երիտասարդ, ով սիրում էր սպորտը և հատկապես ֆուտբոլը։ Դպրոցին զուգահեռ նա հաճախում էր ֆուտբոլի մարզումների, որտեղ արագորեն առանձնացավ իր աշխատասիրությամբ և թիմային խաղի զգացողությամբ։
2014 թվականից նա սկսել է խաղալ Աշտարակի «Քասախ» ֆուտբոլային ակումբում։ Մարզիչներն ու ընկերները արագ նկատեցին նրա տաղանդն ու անսովոր աշխատասիրությունը։ Ռազմիկը երբեք չէր խուսափում դժվարություններից, միշտ պատրաստ էր պայքարել մինչև վերջ։ Շուտով նրա բարձր առաջադիմությունն ու նվիրումը բերեցին նոր հնարավորություն․ նա ընտրվեց և շարունակեց իր խաղը արդեն ավելի բարձր մակարդակում՝ «Ալաշկերտ» ֆուտբոլային ակումբում։ Այդ տարիներին շատերը վստահ էին, որ Ռազմիկին կարող է սպասել գեղեցիկ մարզական ապագա։
Սակայն նա երազում էր նաև գիտելիքների մասին։ 2019 թվականին Ռազմիկ Գալստյանը ընդունվեց Երևանի պետական ագրարային համալսարան՝ ընտրելով գինեգործության մասնագիտությունը։ Նրա շրջապատը հիշում է, որ նա միշտ խոսում էր հայրենի հողի արժեքի, աշխատանքի և ապագայի մասին։ Նա հավատում էր, որ Հայաստանի հողը պետք է ոչ միայն պաշտպանել, այլև զարգացնել ու ստեղծագործել դրա վրա։
2020 թվականի հունվարի 17-ին Ռազմիկը զորակոչվեց Հայկական բանակ։ Նա ծառայության անցավ Մարտունի-2 զորամասում՝ որպես դիպուկահար։ Բանակում նա նույնպիսի կարգապահ ու պատասխանատու զինվոր էր, ինչպիսին եղել էր դպրոցում և սպորտում։ Ծառայակիցները հիշում են նրան որպես հանգիստ, վստահ և միշտ պատրաստ օգնության հասնող ընկեր։
Երբ սկսվեց հայրենիքի համար ծանր պատերազմը, Ռազմիկը առանց վարանելու կանգնեց իր դիրքում։ Նա մասնակցեց Մարտունու և Ջրականի ուղղությամբ մղվող պաշտպանական մարտերին՝ ցուցաբերելով բացառիկ խիզախություն և սառնասրտություն։
Մարտերից մեկի ժամանակ տեղի ունեցավ մի դրվագ, որը երկար կմնա զինակիցների հիշողության մեջ։ Ռազմիկը իր մարտական ընկերների՝ Նարեկի, Գևորգի և Հայկի հետ միասին վտանգավոր առաջադրանք կատարելու նպատակով անցավ ադրբեջանական վերահսկողության գոտի։ Նրանք շուրջ 4 կիլոմետր խորացել էին հակառակորդի տարածքում՝ անտեսելով վտանգը։ Այդ համարձակ գործողության ընթացքում հայ զինվորները կարողացան հետ շպրտել թշնամու 28 հոգանոց ջոկատը։
Մարտական գործողության ընթացքում Ռազմիկը և նրա ընկերները ոչ միայն խոցեցին հակառակորդի մեկ զինտեխնիկա, այլ նաև կարողացան հետ բերել սնունդ և ռազմամթերք իրենց դիրքերին։ Այդ գործողությունը փրկեց բազմաթիվ զինվորների և դարձավ հերոսության իրական օրինակ։
Ռազմիկ Գալստյանը հերոսաբար մարտնչեց մինչև վերջին պահը։ Նա անմահացավ 2020 թվականի հոկտեմբերի 7-ին՝ Ջրականում, հավատարիմ մնալով իր երդմանը և հայրենի հողի պաշտպանությանը։
Նրա կյանքը կարճ էր, բայց լի արժանապատվությամբ, ուժով և անձնազոհությամբ։ Ռազմիկը դարձավ այն սերնդի ներկայացուցիչներից մեկը, որը սեփական կյանքը դրեց հայրենիքի խաղաղ ապագայի համար։ Նրա անունը մնաց պատմության մեջ՝ որպես երիտասարդ, ով կարող էր ապրել երկար, ստեղծել, սիրել, սակայն ընտրեց ամենաբարձր արժեքը՝ պաշտպանել հայրենիքը։
Հավերժ հիշատակ և խոնարհում հերոսի հիշատակին։
Անի Քոչար