Աբրահամը խոստացել էր լինել ֆիդայի, շատերը հեգնում էին այդ խոսքերը, բայց նա մնաց իր խոսքի տերը՝ մինչև վերջին շունչը: Նրա կյանքը հավասարազոր էր արդարության համար պայքարին, ընկերության սրտացավ նվիրմանը և հայրենիքի ամենաթանկ սիրուն: Նա չէր պարտադրում ընկերներին քայլել իր հետ, բայց իր երազած նպատակն այսօր իրականացել է՝ ազատ հայրենիքը նրա զոհողության շնորհիվ արդեն կանգուն է: Երեքն էինք՝ երեք անմահ ընկեր, որոնց հավերժությունը գրված է մեր սրտերում:
44-օրյա Արցախյան պատերազմում, երբ ռազմի դաշտը այրվում էր, լեյտենանտ Աբրահամ Մարուխյանը կանգնել էր հակառակորդի առաջամարտիկ դիրքում՝ ընկերների հետ միասին պայքարելու ճակատագրական օրերին: Tert.am-ը զրուցել է նրա ամենամոտ ընկերների՝ Տիգրան Թևոսյանի և Հովհաննես Դալլաքյանի հետ, որոնք անկեղծ խոսում են նրա մասին՝ հիշելով բարի խոսքերը, համառությունը, և անսասան կամքը:
25-ամյա Աբրահամը տիրապետում էր երկու աշխարհների՝ Եվրոպական համալսարանի մագիստրոսական գիտելիքներն ու Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարանի սանկտյորիան: Մատաղիսում որպես մարտկոցի հրամանատար՝ նա շունչ էր տալիս իր զինվորներին՝ ոգեշնչելով ամեն մի քայլը:
«Աբուլը ոչ մի ժամանակ չէր վախենում, միշտ պատրաստ էր կյանքը նվիրելու իր հայրենիքին՝ կռվելու էր մինչև վերջին վայրկյան»,- պատմում է Հովհաննեսը՝ ավելացնելով, որ Աբրահամը պատերազմի ամիսներ առաջ արդեն կանխազգում էր իր ճակատագիրը. «Կախված էր իր խոսքերից՝ ասում էր, որ մահու չափ կպաշտպանի հայրենիքը, որ պիտի իր անունը գրի Եռաբլուրում»:
Տիգրանը հիշում է՝ երբ պատերազմը սկսվեց, Աբրահամը մաքառեց անմիջապես, նույնիսկ իր հորը համոզեց, որ ինքը պետք է գնա՝ վստահ՝ վերադառնալու է: Նրանց վերջին խոսակցությունը, երբ Աբրահամը, արդեն ծանրագույն վիճակում, փորձեց թաքցնել իր ճշգրիտ գտնվելու վայրը՝ հույսը մինչև վերջ պահելով:
«Հարազատներս երբեք չհավատացին, որ նա կկորցնի այս պատերազմը: Բայց Աբուլը չընկրկեց, չհանձնվեց, չփախավ: Նա մնաց այն մարդը, որի նմանը հիմա քիչ են: Ոչ մեկը չէր համարձակվի իր հետ առաջ գնալ, որովհետև գիտեին՝ նա լեգենդ էր»,- ցավով պատմում է Տիգրանը:
Աբրահամը ոչ միայն մարտիկ էր, այլ նաև ազգային ոգու կրող՝ ստեղծագործում էր, երգեր գրում՝ ցեղասպանության ու վրեժի մասին՝ իր սրտում կրելով անխախտ հայրենասիրության կրակը:
Նրա նահատակությունը եղավ պատերազմի ամենադաժան ու հերոսական օրը՝ հոկտեմբերի 3-ի գիշերը, երբ նա հերոսաբար բարձրացրեց իր ուսերին լեյտենանտի կոչումը և իր հսկայական ներդրումն ունեցավ թշնամու ձեռքը չթողնելու կարևոր տեղեկությունները ոչնչացնելու գործում:
«Եթե Աբրահամը հիմա լինի, պատերազմն այլ ընթացք կունենար: Նրա նման հերոսները փրկեցին մեր երկիրը, բայց շատերը տվեցին իրենց կյանքը՝ որպեսզի մենք կարողանանք ազատ ապրել»,- ամփոփում է Տիգրանը:
Նա մնում է մեր սրտերում՝ որպես հավերժ նվիրված հայրենիքին, որպես իսկական ընկեր և մարդ, որի կենսագրությունը գրված է խիզախությամբ ու սրտացավությամբ: Նրա պատմությունը պատգամ է բոլորիս՝ ապրել ազնիվ, սիրել երկիրը ու պայքարել մինչև վերջ:
.jpg?1619948056054)