Մայիսի 14-ի լույսը մարեց Արցախում՝ մեկ անհավանական հերոսի՝ Մանվել Գևորգյանի ծննդյան օրվան ընդառաջ։
Ապրիլի 14-ին՝ մեկ ամիս առաջ իր 19-ամյակից, Մանվելը կյանքը նվիրեց հայրենիքի պաշտպանության սրբազան ուղին՝ ծառայելով Արցախի Մարտունիում։ Նա աշխարհ եկավ 1997 թվականի մայիսի 14-ին, և իր կյանքը դարձավ խիզախության ու նվիրվածության մի լուսավոր օրինակ՝ հոգու տաքությամբ լեցուն ու անմոռանալի։
Մանվելը սովորում էր Ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտում՝ իրեն կոփելով ոչ միայն ֆիզիկապես, այլև հոգեպես՝ պատրաստվելով նորանոր մարտահրավերների, որոնք դռները բացում էին դեպի մեծ ապագա։
Մանվելի մայրը՝ Նաիրա Գևորգյանը, «168 Ժամին» անկեղծ պատմել էր որդու մասին. «Մանվելը ծնվել էր հաղթանակի ոգով։ Երբ զորակոչվեց 2015 թվականի հուլիսի 7-ին, առաջինը ինքն էր, ով զինկոմիսարիատ գնաց։ Ամեն ինչում նա պարտավոր էր լինել առաջինը։ Առավոտյան ժամը 8-ին բոլորն էին պետք է լինեին, իսկ Մանվելը մեզ արդեն ժամը 7-ից տարավ այնտեղ։ Նա միշտ այդպես էր՝ միշտ առաջինը՝ միշտ առաջամարտիկ»։
Նրա տրամադրությունը միշտ լիցքավորված էր, և այդ անհանգիստ բնավորությունը դրդում էր նրան չհանգստանալ ու շարունակել պայքարել։ Ավտոբուսը առաջինն ինքը բարձրացավ, և երբեք ծառայությունից չէր խուսափում։ Մայրը հիշում է՝ «Նրա ծրագրերը անսահման էին։ Վճարովի համակարգում սովորում էր, բայց ասում էր՝ «կգամ ու ինստիտուտն ինձ պարտք կմնա»։ Ուրիշներից հետո, ամբիոնի վարիչն ասաց, որ Մանվելն ամբողջ կյանքում իրենք իրեն պարտք են։»
Մանվելը ապրեց ընդամենը 18 գարուն, սակայն հասցրեց կյանքին տալ այն իմաստը, որ շատերը որոնում են ամբողջ կյանքում։ Նա զոհվեց՝ գրեթե ծննդյան օրվանից մեկ ամիս առաջ, երբ անգամ օրն էր կանգնած նրա հետ։ Այդ սուրբ արյունը հավերժ կգա գրառված մեր պատմության էջերում՝ որպես սիրո, բարության և խիզախության խորհրդանիշ։
Մանվել Գևորգյանը մնաց երիտասարդ, բայց անմահ. նրա հիշատակը միշտ կգույնավորի ու կլուսավորի մեր սրտերը, նա իր ճանապարհով անխախտ պսակեց հայրենիքի պաշտպանի ու իսկական տղամարդու անունը։