Կիրակոսյան Աժդահակը իր սրտով վաղուց էր ընտրել այն ճանապարհը, որը գնում են միայն քաջերը։ Նա դեռևս 4-5 տարի առաջ էր հայրենիքին իր պարտքը տվել՝ ծառայելով Ջրականում, մասնակցելով Ապրիլյան քառօրյա պատերազմի թեժ մարտերին։ Այն ժամանակ նա արդեն ցույց էր տվել իր հավատարմությունը, հանուն հայրենիքի ապրելու և, եթե պետք լինի, նաև ընկնելու պատրաստակամությունը։ Բայց Աժդահակի նման տղաները երբեք չեն մտածում պարտքը մեկ անգամ տալով՝ հանգստանալ։ Նրանք ապրում են ու շնչում իբրև զինվոր՝ խաղաղության պահին էլ զգոն, սիրով՝ բայց պատրաստ կռվի։
Եվ երբ սկսվեց 44-օրյա պատերազմը, երբ հայրենի հողը կրկին վտանգի տակ էր, Աժդահակն առանց վարանելու շտապեց կամավորագրվել։ Չնայած ճանապարհի դժվարություններին, անցակետերին ու խոչընդոտներին, նա հասավ Արցախ՝ որովհետև սիրտն արդեն այնտեղ էր։ Նրա փորձը, մարդկային խորունկ մտքը, տոկունությունն ու հավատի ուժը ստիպեցին հրամանատարությանը վստահել նրան մի ողջ ջոկ, դարձնել հրամանատար։ Դա պատիվ էր, բայց Աժդահակի համար՝ նախևառաջ պատասխանատվություն։
Աժդահակը ոչ միայն մարտիկ էր, այլև հավատավոր քրիստոնյա։ Նա կռվում էր ոչ միայն ֆիզիկական ուժով, այլ նաև հոգով։ Մարտի դադարի, «ազատ» ժամերին նա Կտակարանի սաղմոսներն էր ընթերցում զինվորների համար՝ խաղաղություն սփռելով թշնամու կրակոցների միջով։ Նրա ձայնը հնչում էր ինչպես աղոթք՝ երկնքի ու երկրի միջև կամուրջ լինելով։ Զինվորները չէին վախենում, քանի որ իրենց կողքին կանգնած էր ոչ թե պարզապես հրամանատար, այլ եղբայր, բարեկամ, հավատքի ու արժանապատվության առաջնորդ։
Երբ Շուշիի բարձունքները կրկին դարձան պայքարի դաշտ, ստեղծվեց արագ արձագանքման դասակ՝ և Աժդահակը առանց վարանելու միացավ։ Դա հերոսության ամենաբարդ ճանապարհն էր՝ առաջին գիծ, առաջին կրակ, առաջին կորուստ։ Եվ հենց այդ օրերին՝ նոյեմբերի 3-ին, իր ծննդյան օրը, Աժդահակը հայտնվեց մարտի ամենաթեժ կետում։ Այդ օրը նրան սպասում էր ոչ թե տոն, այլ ճակատագրական փորձություն։ Դասակը հայտնվում է շրջափակման մեջ։ Աժդահակը՝ վիրավոր, սակայն անկոտրում, հրաժարվում է նահանջից։ Չի թողնում իր վիրավորված հրամանատարին՝ գրկում պահում նրան, մինչև վերջին շունչը։ Մինչդեռ մյուս զինվորների փրկությունը հենց իր ինքնազոհ քայլերի շնորհիվ է դառնում հնարավոր։
Նոյեմբերի 4-ին՝ իր ծննդյան հաջորդ օրը, Շուշիի մատույցներում Աժդահակը զոհվում է։ Զոհվում է ինչպես ապրում էր՝ արժանապատվությամբ, հավատով, քաջությամբ։ Նա իր վերջին շունչը հանձնում է՝ թիկունքին ունենալով իր ընկերոջը, աչքերում ունենալով լուսավոր հույս։ Նա չդավաճանեց։ Ոչ հայրենիքին, ոչ ընկերներին, ոչ Աստծուն։ Նրա վերջին կռիվը նահատակություն էր՝ ապրող ամեն մեկիս համար հիշեցում, որ սերը հայրենիքի նկատմամբ չունի ժամկետ, իսկ հավատը՝ սահման։
Աժդահակ ջան, դու ապրեցիր ինչպես վայել է մի քրիստոնյայի, նահատակվեցիր ինչպես վայել է մի հերոսի։ Քո ճանապարհը փառքով է գրված պատմության էջերում, բայց առավել արժեքավոր է այն անմար լույսը, որ թողել ես մեր սրտերում։ Այսօր դու վերևում ես՝ քո աչքերի պես կապույտ երկնքում, խաղաղ ու լուսավոր աշխարհում։ Քեզ չենք մոռանում։ Մենք շարունակելու ենք կրել քո անունը՝ որպես վահան, որպես հիշատակ, որպես հպարտություն։
Հոգիդ լույսերի մեջ մնա, սիրելի եղբայր։ Քո ապրած կյանքը արդեն իսկ աղոթք էր։